kalendarium wystaw – Muzeum Ikon w Supraślu

2020

 

PSALMY

Wystawa prac powstałych na XI Międzynarodowym Plenerze Ikonograficznym w Nowicy 2019

Wystawa eksponowana od 4 lipca do 3 sierpnia 2020 r.

We wrześniu ubiegłego roku odbyło się już XI międzynarodowe spotkanie ikonopisów w Nowicy, niezwykłym miejscu w Beskidzie Niskim, które można odbierać jako źródło „nowej ikony”,
a właściwie nowej ikonografii, która często posługuje się językiem kanonu, ale powstające prace są niewątpliwie odzwierciedleniem współczesnego świata. Choć inspiracje płyną z dawnych wzorców twórcy posługują się formą plastyczną zrozumiałą i działającą na dzisiejszego odbiorcę.
Na tle współczesnej ikonografii prace, które zostaną zaprezentowane w supraskim Muzeum Ikon przyciągają nie tylko tematyką, ale i kunsztem warsztatowym. Prace cechuje zadziwiająca lekkość posługiwania się technikami od klasycznej w ikonie tempery jajecznej po nowoczesne rozwiązania, których „recepturę” znają tylko twórcy. Również konceptualne rozwiązania tematów pobudzają do refleksji. Na plenerze w 2019 roku tematem rozważań były PSALMY. Teksty psalmów po dziś dzień są inspiracją otwierającą przed twórcą wiele możliwości. Organizatorzy zapraszając artystów przesyłają teksty z przesłaniem teologicznym i filozoficznym, które stają się drogowskazem dla pracy twórczej. Żmudny etap poszukiwań intelektualnych lub olśnienie leżą u podstaw procesu tworzenia – nie ma innej drogi. Dzieło, które powstaje jest efektem mierzenia się…, próbą zawarcia…, poszukiwaniami… w oddaniu tematu.
Psalmy to bogactwo tematów, ale przez to również skomplikowana droga do oddania przesłania. Dawne psałterze zdobiły miniatury, które niejednokrotnie stają się inspirującym punktem wyjścia do współczesnej interpretacji zawartych w nich treści. Księga Psalmów przynależy do Starego Testamentu, liczy ponad 150 psalmów, za autora których w większości uważa się króla Dawida. Treścią psalmów jest uwielbienie Boga, próba zrozumienia działań Stwórcy wobec jego stworzenia, jak również odzwierciedlenie proroctw do wydarzeń opisanych później w Ewangeliach. Ponieważ psalmy nie zawierają konkretnej narracji okazuje się, że język ikony, posługujący się często symboliką, staje się trafnym narzędziem przekazywania treści.
Podobnie jak plener, również wystawy prac powstałych w Nowicy mają zasięg międzynarodowy. Wystawa zazwyczaj prezentowana jest we Lwowie, Kijowie, Marburgu, Mińsku. A w Polsce zaraz po plenerze w Muzeum Okręgowym w Nowym Sączu, a później w Muzeum Architektury we Wrocławiu, w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej. Muzeum Ikon to ostatni z punktów na mapie tej wędrówki. Po tej prezentacji przychodzi czas na kolejny plener…

Scenariusz i aranżacja wystawy: Ewa Zalewska, kurator

 

Organizatorzy:

Międzynarodowe Warsztaty Ikonopisów Nowica // Muzeum Ikon w Supraślu Oddział Muzeum Podlaskiego w Białymstoku


IKONA – DROGA PRZEZ ŻYCIE. IKONY JERZEGO NOWOSIELSKIEGO ZE ZBIORÓW MUZEUM KATOLICKIEGO UNIWERSYTETU LUBELSKIEGO JANA PAWŁA II

Wystawa eksponowana od 16 maja do 12 lipca 2020 r.

Prezentacja obejmuje trzy spośród czterech prac Jerzego Nowosielskiego znajdujących się w zbiorach sztuki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II: Ikonę Chrystusa Pantokratora [około 1958], Ikonę Matki Bożej Oranty [1961] oraz Ikonę św. Pawła [1962]. Czwarty wizerunek Przemienienie na Górze Tabor [1957] stanie się jednym z głównych tematów kolejnej wystawy, która zostanie otwarta po święcie Przemienienia Pańskiego w sierpniu 2020 roku. Prace pochodzą z wczesnego okresu twórczości [przełom lat 50. i 60. XX wieku]. Widać w nich jednak już to, co na zawsze pozostało swoistym stygmatem prac artysty – cechy formalne ikony poddane są indywidualnej wrażliwości i odważnej interpretacji. Z dzisiejszej perspektywy prezentowane prace uważane są za niezwykle interesujące przykłady malarstwa sakralnego 2. połowy ubiegłego wieku.

W końcu lat 50. i na początku lat 60. XX wieku Nowosielski współpracował z KUL, przygotował cykl wykładów poruszający  zagadnienia z zakresu sztuki nowoczesnej. Ówcześnie na uczelni panowała atmosfera otwartości i zainteresowania sztuką współczesną. Uniwersytet związany był ze środowiskiem znanych krakowskich periodyków „Tygodnika Powszechnego” i „Znaku”, z którymi malarz utrzymywał przyjacielskie relacje. Koło Naukowe Studentów Historii Sztuki KUL oraz działająca pod jego egidą grupa artystyczna „INOPS” zorganizowała w dniach 10–14 maja 1960 roku „Tydzień Sztuki Nowoczesnej”. Odbył się szereg seminariów, pokazów filmów, wykładów i wystaw, w których wzięli udział artyści, krytycy i teoretycy sztuki oraz publicyści. Nowosielski został zaproszony z odczytem „Czym jest nowoczesne malarstwo jako pewien typ aktywności ludzkiej w świecie współczesnym?”. Zbiory KUL w okresie tej ożywionej współpracy wzbogaciły się o trzy ikony krakowskiego malarza: Przemienienie na Górze Tabor, Chrystusa Pantokratora i Matki Bożej Oranty. Muzeum otrzymało obrazy od artysty starającego się o zlecenie, na którym szczególnie mu zależało – pragnął wykonać polichromię w kościele uniwersyteckim pw. Św. Krzyża, według opracowanej przez siebie koncepcji. Do realizacji polichromii jednak nie doszło. Szczęśliwie zachowało się jedenaście projektów ikonografii wnętrza datowanych na rok 1962. Dziewięć spośród nich zostało zakupione do zbiorów Muzeum Lubelskiego, pozostałe dwa znajdują się w kolekcji prywatnej. [K. Czerni, „Projekt, zupełnie zresztą bezkompromisowy” – niezrealizowana Polichromia Jerzego Nowosielskiego dla kościoła akademickiego KUL w Lublinie (1962). Wystawa prac z Galerii Starmach • KUL • 22 lutego – 9 marca 2015 r., s. 5–7.]

Przez prawie sześćdziesiąt lat – do roku 2017 sądzono, że w zbiorach Muzeum KUL znajdują się trzy prace Nowosielskiego. W związku z jubileuszem 100-lecia KUL przypadającym w 2018 roku, podjęto decyzję o rozbudowie muzeum. Na czas prowadzenia prac remontowych dzieła Nowosielskiego w 2017 roku zostały wypożyczone Muzeum Lubelskiemu. W praktyce użyczane obiekty poddawane są oględzinom określającym ich stan zachowania, aby w razie potrzeby podjęć stosowne prace konserwatorskie. Ikona Chrystusa Pantokratora wzbudziła szczególne zainteresowanie konserwatorów. Wygląd lica obrazu o pofalowa-nej powierzchni źle naciągniętego na blejtramy płótna był rozbieżny z dobrze napiętym płótnem widocznym na odwrociu pomiędzy listewkami krosien. Dociekliwość konserwatorów doprowa-dziła do odkrycia po stronie rewersu krajek dwóch niezależnych kanw. Oznaczało to, że na jeden blejtram być może nabite są dwa obrazy. Za zgodą KUL konserwatorzy z Muzeum Lubelskiego w kwietniu 2017 roku zdjęli z krosien malarskich ikonę Pantokratora. Pod nią ukazał się wizerunek św. Pawła. Dzieło bez narażenia na czynniki zewnętrzne przetrwało w stanie nienaruszonym ponad pół wieku. Muzeum KUL wzbogaciło się o niezwykle cenny obiekt,
z równie niezwykłą historią.

 Scenariusz i aranżacja wystawy: Ewa Zalewska


Jerzy Nowosielski // CHRYSTUS PANTOKRATOR // olej na płótnie, 86 x 71 cm, około 1958 // Muzeum KUL

Po rozdzieleniu ikon wizerunek Chrystusa Pantokratora został przeniesiony na dopasowany wielkością blejtram. Umożliwiło to pokazanie całości malatury obrazu, którego obrzeża dotąd opasywały krawędzie mniejszego o kilka centymetrów przedstawienia św. Pawła. Ciekawostką jest również to, że w księdze podtrzymywanej na lewej dłoni Chrystusa namalowane są dwie greckie litery: Α oraz Ω. Nie jest to jednak pierwotna inskrypcja, spod tła kart księgi przebija wcześniejszy, bardziej rozbudowany napis: „Ja jestem światłością świata.
Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności,
lecz będzie miał światło życia” [J 8, 12]

Jerzy Nowosielski // MATKA BOŻA ORANTA // tempera na desce kreślarskiej, 100,5 x 71,5 cm, 1961 // Muzeum KUL

Tradycyjnie ikony często malowane są na drewnianych podobraziach, które bywają wykonywane z kilku tej samej długości desek, złożonych wzdłużnie słojowaniem. Po sklejeniu podobrazie jest stabilizowane wprowadzonymi
w grubość zastrzałami (szpongami) widocznymi na odwrociu deski ikonowej. Nowosielski natomiast wielokrotnie wykorzystywał na podobrazia ikonowe nietypowe podłoża np. deski kreślarskie. Ikona Matki Bożej Oranty została namalowana na takim właśnie podobraziu – deska kreślarska została wykonana
z kilku kawałków drewna o wielokątnych kształtach. Z biegiem czasu w miejscu ich zespoleń, na malaturze zaczęły się pojawiać spękania. Ikona Matki Bożej Oranty przed prezentacją na ekspozycji została poddana konserwacji. Prace miały na celu wykonanie reperacji w obrębie malatury, a przede wszystkim ustabilizowanie podłoża. Ciekawostką, jak również wyzwaniem dla konserwatora była temperowa malatura niezabezpieczona przez artystę tradycyjną olifą czy werniksem. Utrzymanie matowej „głuchości” tradycyjnej tempery było nie lada trudnością podczas prowadzonej konserwacji. Prace przeprowadzone zostały na początku bieżącego roku przez p. Wiktorię Tołłoczko-Tur.

Jerzy Nowosielski // ŚWIĘTY PAWEŁ // olej na płótnie, 80 x 70 cm, 1962 // Muzeum KUL

Najprawdopodobniej nie dowiemy się z jakiego powodu wizerunek św. Pawła przysłonięty został przez artystę płótnem z ikoną Chrystusa Pantokratora. Istnieje możliwość, że sytuacja była podyktowana była zwyczajną potrzebą chwili – artysta nie miał wolnego blejtramu, by naciągnąć płótno z namalowanym Chrystusem. Na zachowanej archiwalnej fotografii wykonanej około 1958 roku
w pracowni artysty widoczne jest pozbawione krosien płótno z namalowaną ikoną Pantokratora. Być może Nowosielski udający się do Lublina, w celu uzyskania zlecenia na którym mu bardzo zależało – wykonania polichromii w kościele akademickim KUL – chciał w darze zawieźć do Lublina m.in. ikonę Chrystusa Pantokratora? Pozostaje jeszcze pytanie, czy portretowe ujęcie św. Pawła było ukończone?
A może artysta posłużył się blejtramem z pracą, którą zamierzał jeszcze kontynuować? A może zakrywając wizerunek celowo chciał ukryć dzieło? Są to pytania, na które nie poznamy odpowiedzi…

Współorganizatorzy:

Muzeum Ikon w Supraślu Oddział Muzeum Podlaskiego w Białymstoku
składa serdeczne podziękowania za współpracę 
prof. dr hab. Antoniemu Dębińskiemu Rektorowi Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II oraz dr Krzysztofowi Przylickiemu Dyrektorowi Muzeum KUL

  


OCZYSZCZENIE

wystawa prac Borysa Fiodorowicza inspirowanych ikoną i ręcznikiem – motywami i ich znaczeniami występującymi na tkaninach obrzędowych. W aranżacji wystawy zostały pokazane ręczniki obrzędowe ze zbiorów Muzeum w Bielsku Podlaskim Oddział Muzeum Podlaskiego w Białymstoku.

Wystawa eksponowana od 6 grudnia 2019 do 22 marca 2020 r.

Na wystawie prezentowanych jest jedenaście prac – wszystkie tematy łączy, oprócz ornamentyki zaczerpniętej z tkanin obrzędowych i treści biblijnych, motyw oczyszczenia. Odnajdziemy w tych pracach odniesienia do ukrzyżowania Chrystusa, do zwycięskiej walki dobra ze złem [św. Jerzy XX–XXI w.] – interpretowanych jako „oczyszczenie” – przejście. Fiodorowicz skłania również do refleksji nad „oczyszczeniem”, pojmowanym mniej lub bardziej subiektywnie, jako swego rodzaju katharsis – przejście i zamknięcie pewnego etapu, dokonanie się pewnego dzieła [Początek. Stworzenie Świata], czy znalezienie lub przebycie drogi [Wszystkie drogi prowadzą, Potop, Przejście przez Morze Czerwone, Noe z Lampeduzy]. Przejście przez Morze Czerwone – idea jest jasna, słowiański symbol wody ilustruje przejście Ludu Izraela przez wody dzielące go od wolności. [Potop] – Arka przemierza bezkres w nadziei ocalenia – wolności. Symbole i znaki przedstawiają rodzinę, ziemię, przodków, całą doczesność ludzkości zagubioną, skazaną na poniewierkę, zawieszoną w niepewności, pozwalającej zweryfikować swoje życie, by odrodzić się na nowo – w założeniu jako lepszy – człowiek. Na pewno każda z tych trzech historii ma swój koniec. I nowy początek.  Noe z Lampeduzy –ta historia  wydarza się cały czas i nie ma jednoznacznego, prostego końca. Najważniejsze w tym przesłaniu są symbole: człowiek, praca i chleb.


2019

PO ŚLADACH – wystawa ikon brata Marcina Świądra OFMCap

Wystawa eksponowana od 21 maja do 30 czerwca 2019 r.

Wystawa prezentuje ikony brata Marcina Świądra ‎OFMCap obecnie przebywającego w zgromadzeniu zakonu kapucynów w Skomielnej Czarnej.

Brat Marcin pisaniem ikon zafascynował się podczas studiów. Zauważył, że ikona, jej pisanie i nauczanie innych, staje się miejscem spotkania ze Słowem Bożym poprzez obraz. Technik malarskich stosowanych w ikonografii uczył się od Iriny Boldiny-Styczeń. Przez pierwszych osiem lat życia zakonnego przebywał w pustelni, gdzie rozwijał swoje umiejętności ikonograficzne. Później przeniesiony został do Katowic-Załęża, gdzie ikona pomagała mu prowadzić działalność ewangelizacyjną wśród najuboższych. Obecnie przebywa w Skomielnej Czarnej, gdzie bracia kapucyni prowadzą Dom Rekolekcyjny i posługują w parafii Nawiedzenia NMP w Skomielnej Czarnej. W życiu codziennym oprócz służby zakonnej zajmuje się pisaniem ikon i prowadzeniem warsztatów ikonograficznych. Przez ponad dekadę napisał około czterystu ikon. Znajdują się w rozsianych po całym świecie w świątyniach i kolekcjach prywatnych. Wszystkie materialne profity, jakie przynosi ikonopisanie, przeznacza na działalność charytatywną i działalność wspólnoty wiernych. Oprócz ikonografii zajmuje się również projektowaniem przestrzeni sakralnych.

Inspiracją dla brata Marcina pozostaje Jerzy Nowosielski, którego nie kopiuje, ale stara się iść kanonem wytyczonym przez Mistrza. Uważa bowiem, że jak każdy wielki ikonograf – taką właśnie drogę wytyczył Nowosielski.


NOWOSIELSKI – MALARZ IKON. KANON A WSPÓŁCZESNOŚĆ

Wystawa eksponowana od 21 maja do 30 czerwca 2019 r.

Na ekspozycji stałej prezentowane są (do końca września) ikony artysty:

ANASTASIS [z sanktuarium cerkwi Parafii Prawosławnej pw. Zaśnięcia NMP w Krakowie];
MANDYLION [ze zbiorów prywatnych].

 


CZAS ŚMIERCI / CZAS ŻYCIA

Wystawa prezentuje prace, które powstały w trakcie X Międzynarodowych Warsztatów Ikonopisów, we wrześniu 2018 r., w Nowicy. W dwutygodniowym plenerze wzięło udział 40 malarzy z Polski, Ukrainy, Litwy i Serbii.

Wystawa eksponowana od 29 czerwca do 27 lipca 2019 r.

Uczestnicy X edycji Międzynarodowych Warsztatów Ikonopisów wybrali na tematy swych prac wątki z całej historii zbawienia, od dziejów opisanych w Starym Testamencie aż po karty Nowego Testamentu, do pokonania śmierci na Krzyżu i Wniebowstąpienia. Na wystawie prezentujemy ok. 50 ikon, w tym obrazy wyobrażające m.in. Wygnanie z raju, Potop, Ofiarę Abrahama, Przejście przez Morze Czerwone. Obok prac, których tematem są sceny pasyjne znajdują się prace przedstawiające obecność Chrystusa Zmartwychwstałego, a także sceny uzdrowień.Przygotowując X edycję nowickich warsztatów organizatorzy sięgnęli do słów wypowiedzianych przez Chrystusa w Betanii, u grobu Łazarza, „Kto we Mnie wierzy, choćby
i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (J 25-26).
Te słowa oddają sens dorocznych spotkań w Nowicy artystów, teologów, historyków i krytyków sztuki. Ogólnie sformułowany temat pleneru był zaproszeniem do zobrazowania zarówno ludzkiego dramatu, jak i perspektywy życia wiecznego. Formuła nowickich spotkań pozwala artystom na autorskie realizacje i swobodę w doborze środków dla realizacji dotykających istoty ewangelicznego przekazu, stąd różnorodność stylistyczna eksponowanych prac.
Wśród prezentowanych obrazów można znaleźć zupełnie nowe rozwiązania przedstawień obecnych w ikonografii „od wieków” i przez to utrwalonych w świadomości. Większość „nowickich” prac odbiega od potocznych wyobrażeń ikony rozumianej, jako mniej lub bardziej sprawnie wykonanej kopi już istniejącego obrazu. Nie wszystkie prace powstałe w trakcie pleneru są ikonami, jednakże wszystkie są świadectwem udziału w spotkaniu, którego treścią była kontemplacja Słowa Bożego. Niewątpliwie przestrzeń „swobody” wypowiedzi poszerza uczestnictwo w plenerze abstrakcjonistów, których prace również prezentujemy na wystawie. Ich udział dopełnia spektrum poszukiwań współczesnego języka dla przekazania doświadczenia wiary.

Fotografie artystów przy pracy: Peter Beym.
 

2018

Panno Święta, […] co w Ostrej świecisz Bramie

Premiera wystawy 3 maja 2018 r., Muzeum Ikon w Supraślu

Ekspozycja czynna do 18 listopada 2018 r.

18 listopada o godz.16.00 zapraszamy na kuratorskie oprowadzanie.
Prosimy o wcześniejszą rezerwację telefoniczną 509 336 829 z uwagi na niewielkie pomieszczenie, w jakim eksponowana jest wystawa.

Kurator: Ewa Zalewska

Autorzy tekstów: Maciej Ćwiklewski, Aneta Jurgilewicz-Stępień, Piotr Sawicki

Redakcja i opieka merytoryczna: Krystyna Stawecka

Prezentacja przygotowana z okazji 100-lecia odzyskania niepodległości. Przybliża genezę, historię i kult, którym otaczana jest od wieków Ostrobramska Ikona Matki Bożej.

#Ostrobramska Ikona Matki Bożej – zagadnienie-wizerunek, który w 100–lecie odzyskania niepodległości zasługuje niewątpliwie na „hasztag”, będzie wspominany wiele razy. Czy można dodać coś jeszcze oprócz wizualizacji? Okazuje się, że wciąż tak. W dalszym ciągu pozostajemy bez pewników. Badacze Ostrobramskiej Ikony Matki Bożej nie są w stanie wskazać jednoznacznie jej genezy. Mieczysław Skrudlik w publikacji w 1935 roku przytoczył słowa ks. Tadeusza Sieczki:

Jedni mniemali, że obraz ostrobramski jest dziełem Nieba i tworem pędzla cudownego, inni, że obraz ten znajdował się na Ostrej Bramie we framudze od czasu chrztu Litwy (Chrzest Litwy odbył się w 1387 roku, a Ostra Brama została wzniesiono na dawnych fortyfikacjach w latach 1503–1514); Kraszewski jest zdania, że obraz pochodzi z przed V w.; w monografiach, pisanych przez prawosławnych, czytamy, że obraz ostrobramski został przywieziony z Chersonezu przez wielkiego księcia Olgierda. Większość jednak pisarzy, zwłaszcza współczesnych, utrzymuje, że obraz ostrobramski jest stylu pędzla włoskiego, a pochodzi z w. XVI bądź z XVII wieku.

[M. Skrudlik, Cudowny obraz Najśw. Maryi Panny Ostrobramskiej. Historia. Ikonografia. Cześć. Bezdroża kultu i fałszywego nabożeństwa, Wilno 1935]


Podlaskie historie – odnalezione ikony z Supraśla

Premiera wystawy 19 maja 2018 r., Muzeum Ikon w Supraślu 
Ekspozycja czynna do 25 listopada 2018 r.
Wystawa prezentowana będzie na ogrodzeniu monasteru Zwiastowania NMP (od strony rzeki).
Kurator: Krystyna Stawecka
Opracowanie graficzne / skład: Aneta Jurgilewicz-Stępień, Ewa Zalewska

Dzieje cerkwi Zwiastowania Bogarodzicy w Supraślu, głównej świątyni monastycznego zgromadzenia, pozostają wciąż interesujące nie tylko dla miłośników historii regionalnej, ale również dla wielu badaczy sztuki sakralnej. Wśród poruszanych tematów dotyczących tego miejsca, dość często pojawia się wątek ikonostasu zwłaszcza jego siedemnastowiecznej formy. Dwóm wizerunkom ozdabiającym niegdyś drzwi diakońskie tej przegrody ołtarzowej, przypadkowo „odnalezionym” w 2017 r., poświęcamy kolejną odsłonę cyklu Podlaskie historie.


Nowa epifania piękna

Wystawa prac Laureatów Międzynarodowego Konkursu Ikonograficznego

Wernisaż połączony z wręczeniem nagród 10 lutego 2018 r. o godz. 17.00.

Nagrodzone i wyróżnione prace będą prezentowane na ekspozycji stałej Muzeum Ikon w Supraślu do 30 października 2018 r. 


Do konkursu przystąpiło 30 uczestnikow, którzy zgłosili 69 prac. Do II etapu konkursu zakwalifikowano 20 prac.

2017

Podlaskie historie – sacrum w czasach profanum

Ekspozycja plenerowa prezentowana na ogrodzeniu monasteru, od strony rzeki

20 maja – 24 listopada 2017 r.


Wystawa fotografii Piotra Sawickiego, dokumentujących prawosławie na Podlasiu w rzeczywistości PRL-u.


Ikony Jerzego Nowosielskiego

Insert do wystawy stałej Ikona – obraz i słowo – między tym co ulotne a wieczne
Prace będzie można oglądać do 20 maja – 14 października 2017 r.

Specjalnie przygotowana prezentacja prac prof. Jerzego Nowosielskiego, twórczości będącej częścią niezwykłego zjawiska współczesnej sztuki sakralnej opartej na bizantyńskich wzorcach, a tworzonej w czasach trudnych dla tożsamości religijnej Polaków. Wśród nich znalazły się dzieła związane z Podlasiem, takie jak Szafirowy ikonostas (1966), pierwotnie przeznaczony do cerkwi w Orzeszkowie, oraz przedstawienie Ostatniej Wieczerzy, a także Deesis z 1982 r., które miały zająć miejsce w ikonostasie cerkwi w Klejnikach, do czego jednak nigdy nie doszło. Ikony zostały wypożyczone z parafii prawosławnej pw. Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny w Krakowie.


IKONA – Słowo, Droga Modlitwa

Ekspozycja jest jedną z proponowanych przez Muzeum Ikon w Supraślu wystaw czasowych, które „pielgrzymują” do odbiorców odwiedzających różne placówki muzealne i wystawiennicze w kraju. Jest zaproszeniem do świata ikony, do świata estetyki szczególnego rodzaju sztuki podporządkowanej nadrzędnemu przekazowi teologicznemu. Prezentacja ta jest również zaproszeniem do Muzeum Ikon w Supraślu, miejsca w całości poświęconego szeroko rozumianej sztuce ikony. Ekspozycja opowiada o głównych treściach jakie niesie w sobie ikona, będąca obrazowym zapisem słów Pisma Świętego, drogą i modlitwą do Boga.

Muzeum Ziemi Rawskiej (2014–2015)

Muzeum Mazowsza Zachodniego w Żyrardowie (2014)

Biuro Wystaw Artystycznych w Ostrowcu Świętokrzyskim (2012)

       

Muzeum Miasta Zgierza (2012)

Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi (2010–2011)

Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu (2010)

Muzeum Regionalne w Kutnie (2010)

Muzeum Pielgrzymowania w Częstochowie, Oddział Muzeum Częstochowskiego (2009)

Muzeum Diecezjalne w Kielcach (2008)

2016

Wystawa plenerowa „PODLASKIE HISTORIE – IKONY CHRYSTUSA WIELKIEGO ARCYKAPŁANA” jest kontynuacją podjętego już w zeszłym roku przez Muzeum Ikon w Supraślu tematu mającego na celu przybliżenie zabytków związanych z Podlasiem – zarówno tych już nieistniejących, jak też i tych, które wciąż zdobią cerkwie i kościoły znajdujące się na naszych terenach. Ikony Chrystusa Wielkiego Arcykapłana doskonale wpisują się w koloryt miejsca, oddają całą specyfikę i różnorodność wizerunków podlaskich.
Wystawa prezentowana jest na ogrodzeniu Pałacu Archimandrytów w Supraślu, od strony rzeki. Przewidywany czas zakończenia ekspozycji to koniec września 2016 roku.

Scenariusz wystawy: Aneta Jurgilewicz-Stępień, Piotr Sawicki
Projekt i opracowanie graficzne: Ewa Zalewska
Redakcja: Krystyna Stawecka, Izabela Markowska, Aneta Jurgilewicz-Stępień

2015

„Podlaskie historie – Ikon z Czyż” – wystawa plenerowa eksponowana 16.V.–30.X.2015 r. przy Muzeum Ikon w Supraślu, scenariusz – Aneta Jurgilewicz-Stępień, Krystyna Stawecka; projekt plastyczny – Ewa Zalewska.

2014

„Supraska Ikona Matki Bożej” – wystawa plenerowa eksponowana 17.V.–31.X.2014 r. przy Muzeum Ikon w Supraślu, scenariusz – Piotr Sawicki, Krystyna Stawecka; projekt plastyczny – Ewa Zalewska.

2013

„Obwieszcza, wychwala, nawołuje – dzwony i dzwonnice z całego świata” – wystawa plenerowa eksponowana 10.V.–31.X.2013 r. przy Muzeum Ikon w Supraślu. Fotografie ze zbiorów ORTPHOTO. Projekt plastyczny – Ewa Zalewska foto z folderu Obwieszcza wychwala nawołuje

2012

„Tajemnica jednej ikony” – wystawa eksponowana w Muzeum Diecezjalnym w Łomży (2012)

2011

„Tajemnica jednej ikony” – komisarz Krystyna Stawecka, aranżacja plastyczna – Ewa Zalewska, autorzy scenariusza: Maciej Ćwiklewski, Jan Grigoruk, Aneta Jurgilewicz-Stepień, Anna Motowicka, Katarzyna Prokopczyk, Piotr Sawicki, Katarzyna Skibińska, Krystyna Stawecka, Ewa Zalewska, (10.06. – 7.10.2011 r.)

2010

„Ikony w zbiorach muzeów polskich – Muzeum Sztuki w Łodzi” – komisarz Krystyna Stawecka, aranżacja plastyczna Ewa Zalewska (30.04.2010 r. – 30.09.2010 r.)

2009

„Dusza Łemkowyny”, wystawa poświęcona kulturze łemkowskiej, komisarz Jan Grigoruk, aranżacja plastyczna, Ewa Zalewska, (16.05.2009 r. – 10.08.2009)

2008

„Święte Drzewo”Grażyna Remiszewska, komisarz Krystyna Mazuruk (19.09. – 30.09.2008 r.)
Święte drzewo i cudowna ikona
Powstanie cerkwi w Puchłach wiąże się z ludową legendą z XVI wieku o ukazaniu się cudownej ikony Matki Bożej Opieki. Na niewielkim wzgórzu na którym stoi teraz cerkiew rosła olbrzymia lipa. Pod nią w szałasie mieszkał człowiek cierpiący na obrzęk nóg. Kiedy pewnego dnia modlił się żarliwie zobaczył na wierzchołku drzewa obraz Matki Bożej. Wkrótce potem wyzdrowiał. Miejsce to zwano odtąd Puchły – od słowa „opuchli” którym w miejscowej gwarze określało między innymi obrzęk kończyn.
W roku 1756 na miejscu cudu wzniesiono cerkiew. W roku 1771 cerkiew spłonęła. Zniszczeniu uległa również oryginalna ikona. Ta, która obecnie otaczana jest kultem powstała w roku 1781. Cerkiew była wielokrotnie przebudowywana ale do tej pory jest miejscem szczególnego kultu. Do sanktuarium Opieki Matki Bożej w Puchłach do dziś pielgrzymują wierni. Lipa na której miało miejsce cudowne objawienie ikony żyje do tej pory.
W roku 2007 huragan zwalił znaczną część tego drzewa. Ksiądz Paweł Łapiński przekazał je Grażynie Remiszewskiej, która postanowiła wykonać z niego rzeźbę zatytułowaną „Święte Drzewo”. Pracowała nad nią na plebani w Puchłach od maja do września 2008 roku. Legendarne święte drzewo przechodzi tym samym do historii sztuki współczesnej.

„Ikona igłą i nicią pisana”. Ekspozycja prac wykonanych w Oddziale Licewowo Szitia Szkoły Pisania Ikon działającej przy Moskiewskiej Akademii Duchownej w Siergiejew Posadzie (Rosja), komisarz Anna Motowicka, aranżacja Ewa Zalewska, (1.07. – 18.09.2008 r.)

„Obraz nie ręką ludzką malowany – Ikony Jerzego Nowosielskiego i archetypy” (13.06. – 13.07.2008 r.)

„IKONA – Słowo, Droga Modlitwa” scenariusz – Krystyna Stawecka, aranżacja – Ewa Zalewska
– Muzeum Diecezjalne w Kielcach (2008)
– Muzeum Pielgrzymowania Oddział Muzeum Częstochowskiego (2009)
– Muzeum Regionalne w Kutnie, Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu, Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi (2010)

2007

„Czarno na białym” – Historia Drukarstwa, scenariusz Beata Wilczewska, aranżacja plastyczna Ewa Zalewska, (6.07 – 30.09.2007 r.)