Muzeum Podlaskie w Białymstoku
Instytucja Kultury Województwa Podlaskiego
współprowadzona przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Kalendarz wydarzeń MPB

wystawy czasowe

ANDRZEJ STRUMIŁŁO. MALARSTWO NOWE

Wystawa prezentująca malarstwo i rysunek z dwóch nowych tematycznych cykli: MANDALE i TWARZE

Ekspozycja czynna do 1 marca 2020 r.

MANDALA

„In medio stat Veritas” – powiadali starożytni.

Niektórzy jednak utrzymują, że środek jest wszędzie i nigdzie. Godząc się na to, skazujemy się na miliardy osi, wokół których będziemy krążyć. Dla innych środek jest jeden. To punkt koncentracji wszystkiego, miejsce ostateczne, konieczność spełniona, wartość najwyższa. Dla wielu środek mieści praprzyczynę wszystkiego – istotę boską. Mandala to sanskrycki termin, określający krąg magiczny, nimb, dysk, orbitę ciała niebieskiego. Mandala miała wyrażać metafizyczną strukturę świata. W samym środku koncentrycznej kompozycji umieszczano wizerunek bóstwa lub jego atrybut.

Mnie, człowiekowi niepewności, zwątpień i podejrzeń pozostaje tylko krąg czerni – barwy dostojnej i pojemnej, zawierającej w sobie wszystko, tajemnice wielkie i liczne. Krąg czerni może być punktem nieskończenie małym lub ogromnym, bez granic. To, co się dzieje wokół czarnego kręgu, bywa materią medytacji, śladem mijanego czasu, poszukiwaniem nowych zderzeń, pojęć i znaków, a może tylko zapełnianiem przestrzeni, dekoracją lub tłem dla tego czarnego środka. Moje obrazy i rysunki skazane są na „jedno spojrzenie”. Otoczenie centrum może przychodzić i odchodzić, stanowiąc swoisty akompaniament.

TWARZE

Twarz człowieka pozostanie tematem pierwszym tak długo, jak będzie trwał nasz gatunek.

Szukamy twarzy innych. Mogą one ukazywać stany nam bliskie lub nieosiągalne, nieskończoną wielkość, małość, piękno i brzydotę. Bywają monumentalne, jak chusta Św. Weroniki lub błahe, jak maska cyrkowego błazna. Okrywa je bladość śmiertelna i czerwień ognia. Bywają puste i bogate zapisaną w ich rysach przeszłością.
Jest ich nieskończenie wiele. Każda zawiera w sobie cząstkę osobowości autora, stając się w pewnym sensie jego autoportretem                                                                                                                              

Andrzej Strumiłło

Andrzej Strumiłło – artysta wszechstronny, który pracuje w dziedzinie malarstwa, rysunku, grafiki książkowej, plakatu, rzeźby, wystawiennictwa, scenografii i fotografii.
Urodził się w Wilnie w 1927 roku. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi pod kierunkiem Władysława Strzemińskiego. Ukończył wydział malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1950). Odbył liczne podróże do krajów azjatyckich. W latach 1982–1984 prowadził Pracownię Grafiki w Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku. Wykładał malarstwo i historię sztuki na kilku uczelniach. Swoją twórczość prezentował w wielu miejscach na świecie. Opublikował kilka autorskich książek. Działał na rzecz ochrony przyrody i dóbr kultury.
Otrzymał wiele nagród, odznaczeń i orderów, m.in.: Krzyż Kawalerski, Oficerski i Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Medal Gloria Artis oraz tytuły: Honorowego Obywatela Miasta Suwałki oraz  Ambasadora Kultury Podlasia.
Mieszka w Maćkowej Rudzie na Suwalszczyźnie.

opracowanie biografii Anna Strumiłło


„KSIĘGI POŻYTECZNE…” DRUKI OFICYNY SUPRASKIEJ

Wystawa poświęcona jest historii drukarni OO Bazylianów w Supraślu, działającej w latach 1695-1803. Na ekspozycji zostaną zaprezentowane wydane w niej książki znajdujące się obecnie w zbiorach: Biblioteki Muzeum Podlaskiego, Książnicy Podlaskiej im. Łukasza Górnickiego i Biblioteki Archidiecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego.

Scenariusz: Beata Wilczewska

Ekspozycja czynna do 16 lutego 2020 r.


Supraśl, znany z bazyliańskiego zespołu klasztornego, był silnym ośrodkiem duchowości i życia monastycznego Ojców Bazylianów w Wielkim Księstwie Litewskim. Dorobek wydawniczy oficyny supraskiej uznano za istotny historycznie i kulturowo. Tematyka wydawnictw była bardzo zróżnicowana. Wydawano prace o tematyce religijnej i liturgicznej, teksty maryjne, zbiory modlitw, życiorysy świętych. Wśród tytułów, które opuściły prasy drukarskie w Supraślu znajdziemy również rozprawy z prawa kanonicznego, zbiory pieśni, kolęd, pastorałek, mowy pogrzebowe, poradniki, a nawet libretta modnych wówczas w Europie oper. Są też powieści, poezja świecka i drobne utwory teatralne.

Bazylianie suprascy mieli znaczący wkład w upowszechnianie literatury oświeceniowej. W typografii supraskiej drukowano podręczniki, słowniki, poradniki edukacyjne, książki historyczne i geograficzne a także wydawnictwa o tematyce rolniczej i ogrodniczej.

Od 1772 roku oficyna supraska wydawała książki dla staroobrzędowców – wyznawców starego obrządku prawosławnego. Druki dla starowierów wydawano w języku cerkiewnosłowiańskim i były to najczęściej przedruki ksiąg moskiewskich sprzed 1654 roku.

Drukarnia supraska uhonorowana została przywilejem nadanym przez króla Augusta II, a w 1790 roku podobny przywilej nadany został przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

W 1784 roku prasy drukarskie opuściło pierwsze wydanie w języku polskim powieści Jonathana Swifta Podróże kapitana Guliwera. Kilka lat później, bo w 1792 roku wydany został w dwóch nakładach śpiewnik religijny Franciszka Karpińskiego, polskiego poety i publicysty epoki oświecenia, Pieśni nabożne.