Muzeum Podlaskie w Białymstoku
Instytucja Kultury Województwa Podlaskiego

Kalendarz wydarzeń MPB

wystawy czasowe

Żubry. Światło i cień

Wystawa fotografii Michała Kościa

Kurator: Barbara Sojko

Wernisaż 8 lutego (czwartek) 2018 r., godz. 18.00, Muzeum Rzeźby Alfonsa Karnego

Wystawa czynna do 28 lutego 2018 r.

Na wystawę „Żubry. Światło i Cień” składają się 24 wielkoformatowe fotografie oraz kilkanaście mniejszych zdjęć pokazujących detale. Zostały one wybrane spośród tysięcy zdjęć, jakie autor wykonał w ciągu blisko 10 lat, przemierzając z aparatem Puszczę Knyszyńską wzdłuż i wszerz. Przyjęta formuła prezentacji z jednej strony wydobywa piękno i niezwykłość kadrów, z drugiej – zwraca uwagę na szczegóły, elementy, drobiazgi dostrzegane w mikro skali. Ujęte w całość fotografie kreują unikalny – trochę magiczny, trochę tajemniczy, a trochę niepokojący – klimat wystawy.


Michał Kość – fotoreporter, fotograf, członek Związku Polskich Artystów Fotografików; od 1988 roku zawodowo zajmuje się fotografią prasową, współpracuje z mediami ogólnopolskimi oraz Polską Agencją Fotografów FORUM i Agencją Fotograficzną WSCHÓD; w portfolio ma liczne publikacje, w tym w prestiżowych tytułach opiniotwórczych – m.in. Polityka, Wprost, Newsweek, Gazeta Wyborcza, magazynach podróżniczych – m.in. National Geographic Traveler, Witaj w Podróży, Podróże oraz w prasie kobiecej; uczestnik wielu przedsięwzięć fotograficznych oraz wystaw fotografii prasowej i przyrodniczej, w tym dwóch wystaw indywidualnych „Żubr – puszcz imperator” w Centralnej Bibliotece Rolniczej w Warszawie oraz „Żubry w pejzażu Puszczy Knyszyńskiej” w Muzeum Ziemi w Warszawie; prywatnie miłośnik przyrody oraz bliskich i dalekich podróży, wielbiciel kotów wszelkiej maści i pikantnej kuchni azjatyckiej.


Żubry – królowie polskich lasów – tak zafascynowały Michała Kościa, że stał się namiętnym obserwatorem ich puszczańskich przedstawień. Kadry budowane w oparciu o kontrastowe zderzanie świateł i cieni, są swoistym hołdem dla tych potężnych zwierząt. Autor skupił się na zapisie o graficznym charakterze. Zdjęcia naturalistyczne, pokazujące jak wyglądają i jak żyją zrobiło wielu fotografów przed nim. Ale niewielu zajęło się ukazaniem żubrów jako znaków plastycznych, charakterystycznych dla polskiego krajobrazu. Przy takim podejściu nie ważne są szczegóły budowy ciała, sposoby poruszania się czy ukazanie stadnego życia. Żubry Kościa są pięknem i magią natury. Intrygujące kompozycje kadrów, bazujące na mocnych relacjach między płaszczyznami, liniami i punktami, wsparte ciekawym wykorzystaniem mocnego, naturalnego światła, mają niesłychaną moc skupiania na sobie uwagi widza. A przy tym zawierają w sobie spokój, jaki może dać tylko natura, trwająca w takim samym kształcie od niepamiętnych czasów. Te kadry działają jako pełne energii obrazy mocy, a jednocześnie swoista ucieczka od spraw współczesnego świata, rozpędzonego i trochę nieprzewidywalnego.


Andrzej Zygmuntowicz - Przewodniczący Rady Artystycznej Związku Polskich Artystów Fotografików


Władysław Skoczylas (1883 – 1934). Malarstwo i grafika

Kurator: Katarzyna Karpińska

Wernisaż 9 marca 2018 r., godz. 18.00, Muzeum Rzeźby Alfonsa Karnego

Wystawa czynna do 15 kwietnia 2018 r.

Na wystawie zostaną zaprezentowane najważniejsze prace Władysława Skoczylasa wykonane w różnych technikach graficznych, obrazy olejne oraz akwarele, a także zachowane do dziś elementy jego warsztatu.

Władysław Skoczylas był jednym z najważniejszych artystów dwudziestolecia międzywojennego w Polsce. Twórca ten realizował się między innymi jako pedagog, malarz, grafik, projektant wnętrz, a także scenograf. Do dnia dzisiejszego uznawany jest za ojca współczesnego drzeworytu. Był entuzjastą tzw. „stylu narodowego” odnoszącego się między innymi do polskiej sztuki ludowej.

W 1910 r. wyjechał na Académie de la Grande Chaumière do Emile Antoine’a Bourdelle’a, w celu kształcenia się z zakresu rzeźby. Przypisuje się mu autorstwo gipsowego popiersia pt. „Głowa starca”, które zachowało się jedynie w formie fotografii. Od 1903 r. do 1913 r. poświęcił się malarstwu. Przeważnie uwieczniał za pomocą farb i pędzla widoki miast, pejzaże oraz życie wiejskiej ludności. Portretował również własną rodzinę. Jego prace malarskie charakteryzuje harmonia barw, skupienie na kompozycji oraz formie. W przypadku najwcześniejszych obrazów olejnych widoczne są inspiracje twórczością Jana Stanisławskiego. Z przyczyn zdrowotnych musiał zrezygnować z pogłębiania swojego warsztatu malarskiego i rzeźbiarskiego.

Najprawdopodobniej za sprawą Jana Rubczaka zainteresował się akwafortą i innymi technikami metalowymi, które porzucił w 1913 r. na rzecz drzeworytu. W tym czasie pobierał nauki w Königliche Akademie für Graphische Künste und Buchgewerbe w Lipsku. Skoczylas przywiązywał bardzo dużą wagę do samego materiału, w którym pracował. Uważał, że drewno posiada pierwiastek metafizyczny, symbolicznie odnosi się do polskiej architektury drewnianej, mającej bezpośredni związek ze sztuką ludową.

Wystawa została zorganizowana ze zbiorów: Gabinetu Rycin Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie, Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu, Muzeum im. Prof. Stanisława Fischera w Bochni, Muzeum Okręgowego Ziemi Kaliskiej w Kaliszu, Muzeum Okręgowego w Tarnowie, Muzeum Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, Muzeum Żup Krakowskich, Muzeum Okręgowego w Toruniu, Muzeum Okręgowego w Lesznie.